Οι δρόμοι γεμάτοι ιστορίες, κάτοικοι που γνωρίζουν, μα δεν μιλούν. Όλοι περπατάνε και κοιτάζουν αλλού, σαν να είναι ξένοι σε κοινή γειτονία. Τα πρόσωπα είναι γνωστά, μα οι λέξεις λιγοστές. Τα μάτια συναντιούνται, μα δεν βρίσκουν λέξη. Κι αν μια μέρα η σιωπή σπάσει, και μια φωνή ακουστεί, τότε ίσως να βρουν τον δρόμο να ξαναμιλήσουν, να θυμηθούν πως η γειτονιά είναι οικογένεια τελικά, και πως η καλημέρα φέρνει ζεστασιά.
